در این زمانه، به هر بهانه، نه تو بمانی، نه من بمانم.

به اشتراک بگذارید

از: لطیف پدرام (شاعر افغان)

در این زمانه، به هر بهانه،

نه تو بمانی، نه من بمانم.

نصیب دل را ز دار دنیا،

نه تو ستانی، نه من ستانم.

چو ماهواره به آسمان ها،

کنیم پرواز به سرعت نور،

ته زمین را پس فلک را،

نه تو بدانی، نه من بدانم.

چه زود راندیم، که زود ماندیم،

به جان خسته، دگر به تندی،

به دشت قسمت، سـَمـَنـْد نوبخت،

نه تو برانی، نه من برانم.

فریب دنیا، گرام دل ‏ها،

بتاخت بر ما، چو سیل کوه ها،

گلیم خود را کشیدن از آب،

نه تو توانی، نه من توانم.

بسا دویدیم، به یاد رویی،

بسا فتادیم، به خاک کویی،

کنون به سویی، به جست و جویی،

نه تو روانی، نه من روانم.

به گوش جانان ترانه خواندیم،

ز بوسه بر لب، نشانه ماندیم،

چه شد؟؛ چه آمد؟؛ که از مُصیبَت،

نه تو بخوانی، نه من بخوانم؟!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

shares
error: توجه این سایت دارای کپی رایت است !!