کاوه ی آینده ی ایران زن است

کاوه ی آینده ی ایران زن است

بر سر ما سایه ی اهریمن است،

هستی ما زیر پای دشمن است.

در مزار آباد ما آهسته رو،

کاندر این مرداب خون تا دامن است.

سالها رفته است و وحشت برقرار،

همچنان تکرار «تیر» و «بهمن» است.

در افق ها چهره ای می پَروَرَد،

ماه رخساری که پشت توسن* است.

گیسوان افشانده بر تاراج باد،

تیغ بر کف راست چون روئین تن است.

من ز مردان نا امیدم بی گمان،

کاوه ی آینده ی ایران زن است.

زانکه این آزرده جانان قرنهاست،

طوق خون آلودشان بر گردن است.

صبرشان روزی به پایان می رسد،

پیش من این نکته روز روشن است.

گرچه اینک نام این نازکدلان،

«لاله« و «نسرین» و «ناز» و «سوسن» است.

باش تا گُرد آفریدی بر جهد،

تا ببینی، زن نه آتش، آهن است.

دست در شمشیر آرد ناگزیر،

آنکه دستش خون چکان از سوسن است.

بگَسلَد زنجیر ها تا بنگری،

تیغ این شور افکنان شیر افکن است.

من ز مردان نا امیدم بی گمان،

کاوه ی آینده ی ایران زن است.

«فریدون مشیری»

مطالب مرتبط

error: توجه این سایت دارای کپی رایت است !!